Final Fantasy VII, wydane na PS1 w 1997 roku po dziś dzień, przez wielu graczy uznawane jest za grę wszechczasów, a na pewno za najlepszą część serii. Fani Clouda i jego ekipy niestrudzenie domagali się remake na PS2, teraz techniczne demo na PS3 (które jak się okazuje nie było bez znaczenia) ponownie rozpaliło umysły graczy. Proszono, grożono, naciskano Square o rameke bądź kontynuację FF7. Przekornie jednak SquareEnix tylko drażniło, zamieszczano gościnnie postacie z FF7 w innych grach, w końcu wydano Dirge of Cerberus: Final Fantasy VII - opowiadające wydarzenia 3 lata po tych z siódemki i w końcu ani na PS2, ani nie PS3, ale na PlayStation Portable, zapowiedziano kolejną grę - wydawałoby się z cyklu jaki zapoczątkował Cerberus. Podobnie skonstruowany tytuł "Crisis Core: Final Fantasy VII" i również tylko jeden bohater. DoC nie było złą grą, ale też nie było niczym nadzwyczajnym, dlatego Crisis Core specjalnie mnie nie nakręcał. Traktowałem CC jako kolejny kupon odcięty od FF7. Gra się ukazała i trzeba było ją sprawdzić. Włączyłem Crisis Core... umarłem i poszedłem do nieba ;) A może raczej do LifeStrem? Kliknij Czytaj Więcej...

Pierwsze zdjęcia z tej gry wyglądały prześlicznie, a animowane scenki ilustrujące fabułę po prostu zrywały kask. Długi okres developingu, potem długi czas oczekiwania na odkrzaczoną wersję i w końcu jest. Jeanne D'arc - nowy jrpg Level-5 trafił w końcu do mojej konsoli i cóż - gra pochłonęła mnie na amen... Czytaj Więcej...

Resistance na PlayStation Portable?

Ted Price - prezydent Insomniac Games, w jednym z wywiadów oznajmił, że grupa rozważa możliwość przeniesienia Resisance na PSP. Dodał, że jest pod wrażeniem gry KillZone: Liberation,  która kontynuowała znanego FPS'a w zupełnie innej formie. Dodał także, że to nie oznacza, że kieszonkowy Resistance przypominałby KZ:L, a jedynie podkreślił, że gra wcale nie musi być taka sama jak oryginał.
To mętne ględzenie można rozumieć tak, że planowana jest gra Resistance na PSP, ale jeszcze nie wiedzą czy to będzie FPS czy coś innego ;). Tak czy owak, Insomniac nie odwalają fuszerki, a gra była świetna - wystarczy czekać i ostrzyć pazury.

Jeśli poprosimy kogoś o wymienienie kilku kultowych czarnych charakterów SF, możemy być niemal pewni, że wśród nich znajdzie się Alien i Predator. Na mojej liście również plasują się w ścisłej czołówce. To doskonały powód by sięgnąć po każdą grę w której się pojawią, niezależnie czy razem czy osobno. Taki schemat postępowania doskonale znają też producenci wszelkiego stuffu związanego z daną tematyką. No i czy znów popełniłem ten błąd, że sięgnąłem po niemal pewnego crapa tylko dlatego, że pojawiają się w nim te postacie? Czy może zespół Rebelion wykorzystał potencjał drzemiący w obu rasach i stworzył świetną, klimatyczną grę? Aliens vs Predator: Requiem to eksklusive na PSP stworzony w oparciu o film pod tym samym tytułem. Filmu jeszcze nie widziałem, gra już kręci się w PSP od paru dni i z przyjemnością o niej wam opowiem w dalszej części tekstu.

Każdy posiadacz nowego FirmWare 3.90 w swoim PSP, na pewno zauważył tajemniczy przycisk podpisany jako GO! Messenger. Po wybraniu tajemniczego GO! konsola łączy się z Internetem i wyświetla stronę: [link]. Tam czekają nas same rewelacje. Rozmowa jak przez telefon czy wideo-konferencje z innymi użytkownikami PSP. Lista kontaktów jak w popularnych komunikatorach (np. gg) i kilka innych bajerów. Oczywiście program wymaga obu lub jednego z dwóch urządzeń zewnętrznych podłączanych do konsoli (PSP Camera - Go!Cam i Headset). Wszystko pięknie, ale niestety funkcja GO! została dodana nieco na wyrost. Uroczy komunikat - Usługa dostępna w przyszłości - ścierał uśmiech z facjaty. Uśmiech na twarze wszystkich posiadaczy kamerek/headsetów może jednak wrócić już w piątek, bo właśnie 29 lutego 2008 ma ruszyć GO! Messenger dla Europy. Czekamy.

Ciekawsze marcowe premiery (U$A) na PSP:

• 04 marca: God of War: Chains of Olympus
• 06 marca: flOw
• 11 marca: FlatOur: Head on Emire
• 11 marca: Pro Evolution Soccer 2008
• 11 marca: Crisis Core: Final Fantasy VII
• 25 marca: Warriors Orochi

Będzie, oj będzie się działo w marcu ;) Niewątpliwie najgorętszym tytułem jest oczywiście God of War: chains of Olympus, z okazji premiery tej gry ukaże się limitowana edycja konsol PSP z nadrukowaną podobizną Kratosa Nieco niżej wyczekiwany Crisis Core: Final Fantasy VII i Warrirs Orochi, crossover słynnych gier KOEI (Dynasty Wariors).

- Co robisz?
- Gram w Pompona ;)
- W co?
- W Patapona.
- Jaja se robisz? W co grasz??
- Dobra, kliknij Czytaj Więcej, będziesz wiedział ;)

Jak wiemy, producenci gier nie ograniczają się jedynie do konsol i komputerów. Powstają gry także w wersjach "mobile" - czyli na telefony komórkowe i pokrewne im gadżety. Te przeważnie wymagają telefonów nowej generacji, są problemy z kompatybilnością, z rozdzielczością ekranu, a samo granie na klawiaturze komórki nie jest zbyt wygodne. Nasuwa się więc pytanie: "Co jeśli chcesz zagrać w jakąś grę "mobile", a nie masz drogiego telefonu, bądź nie jest kompatybilna z Twoim aparatem? Jeśli masz PSP odpowiedź jest prosta - "PSPKVM" Kliknij Czytaj więcej...

O God of War można pisać wiele i jakby się nie starać szalę przeważą superlatywy. Obie odsłony sagi o spartańskim wojowniku trafiły do panteonu najlepszych gier w historii elektronicznej rozrywki, a także znacząco przyczyniły się do popularności PlayStation2. Charyzmatyczny Kratos, porywająca epicka opowieść oprawiona we wspaniałą grafikę i udźwiękownie, tworzyły niesamowity klimat który ujął większość graczy.
Niedługo po ukazaniu się GOWII pojawiło się potwierdzenie tego czego wszyscy oczekiwali - God of War dla PSP. Początkowe podekscytowanie przytłumiły jednak pewne obawy. Nie oszukujmy się - lwią część sukcesu seria zawdzięcza swojej teatralności, widowisku jakie konsola generuje na dużym ekranie telewizora, podpiętego pod konkretny zestaw audio. W takich warunkach zarówno pierwszy i drugi God of War potrafił zmiażdżyć jak walec na pasach. Szybko uświadomiłem sobie, że nijak to się ma do małego ekranu przenośnej konsolki i niezbyt rewelacyjnego dźwięku jaki z siebie wypluwa. Wiadomo także, że PSP mimo wszystko jest słabsza technicznie od PS2, która pokazała ukryte pokłady mocy w obu poprzednich grach. Całkiem entuzjazm ostudził fakt, że God of War: Chains of Olympus (PSP) opracuje inny developer. Napełniony sceptycyzmem, mimo wszystko czekałem niecierpliwie na tą grę. Właśnie ukazała się wersja demonstracyjna o którą oczywiście się pokusiłem. Czy demko jest w stanie potwierdzić bądź rozwiać te wszystkie wątpliwości? Odpowiedź brzmi tak. Jeśli jeszcze go nie masz - przeczytaj dalszą część tekstu.

Przyznam się szczerze, że pierwsza część tej gry przeszła mi koło nosa. Nie bardzo się tym przejmowałem gdyż nie wydawała mi się niczym godnym zainteresowania. Ot co... kolejna japońska popierdółka. Często jednak takie powierzchowne ocenianie gier może prowadzić do przegapienia całkiem interesujących tytułów. Należy dlatego mieć na uwadze fakt, że "japońskie popierdółki" nie biorą się znikąd. Są to przeważnie tytuły eksperymentalne, lansujące nowe pomysły na grę. Niestety w naszym kraju, ze względu na ceny gier, nie możemy pozwolić sobie na takie eksperymentowanie. Raczej kupujemy pewniaki, przez co skazujemy się głównie na powielane pomysły i tym samym przyczyniamy się do spadku ilości innowacyjnych tytułów. Trudno się dziwić... gry są drogie. EXIT można właśnie potraktować jako taką popierdółkę. No właśnie, pozostało już tylko ocenić czy jest perełką czy kolejnym dziwolągiem podobającym się tylko japończykom. Kliknij "Czytaj Więcej..."

Niegdyś filmy rodem z U$A wyznaczały standardy w rozrywkowych produkcjach. Od kilku lat jednak, można zaobserwować rażący spadek jakości amerykańskiego kina. Kryzys panujący w Holywood spowodował falę rozpaczliwych poszukiwań materiałów na kolejne mega-produkcje. Stąd zalew kolejnych i kolejnych gniotów profanujących kultowe komiksy i gry. Matematyka jest tu prosta. Komiks zapracował sobie na uznanie rzeszy fanów, więc najprościej jest skorzystać z cudzych dokonań i zrobić film. W końcu tytuł zdążył się już wcześniej rozreklamować. Fani komiksu i tak pójdą do kina. Jeszcze kilka lat temu wiadomość o ekranizacji komiksu czy gry elektryzowała środowiskiem fanów danego tytułu. Holywood doprowadziło jednak do tego, że nikogo już nie cieszy fakt, że powstaje wersja filmowa jego ulubionej produkcji. Filmy te robione są hurtowo, bez jakiejkolwiek pasji i zapoznania z tematem. Przeważnie z oryginałem wspólny mają tylko tytuł. Rażące błędy w fabule, fatalny dobór beznadziejnie grających aktorów i oczywiście 16 ton efektów specjalnych, które mają zatuszować całą tą żenadę. Tym razem wyrok padł na komiks o mistycznym mścicielu - Ghost Rider.  Jak to w branży growej się przyjęło, premiera kasowego filmu powinna być połączona z wydaniem opartej o niego gry. O ile filmu jeszcze nie widziałem (i nie wiem czy chcę go oglądać) tak grę pod tym samym tytułem miałem okazję przetestować. Czytaj więcej...

Powszechnie znana i lubiana seria Ratchet & Clank od dawna towarzyszy posiadaczom PlayStation2. PS2 ednak nie wystarczyło i seria doczekała się kilku rozszerzeń. Oczywiście mowa tu o mobilnych wersjach. Po ataku na telefony komórkowe przyszedł czas na poważną grę na PSP. Insomniac - twórcy serii, o kociogłowym herosie i jego blaszanym pomagierze, zajęci swoim Resistance: Fall of Man na PS3 nie mieli zbytnio czasu dla pokracznej parki. Sprawę wzięło w swoje ręce Sony, które do prac nad edycją na PlayStation Portable zatrudniło ekipę High Impact Games. Czyli podobnie jak z "Daxter" na PSP "Ratchet & Clank" nie został stworzony przez oryginalny team. W przypadku Dax'a nie było powodów do narzekań, bo gra wyszła świetna, a jak wypada przy niej Ratchet & Clank: Size Matters?
Dowiesz się z dalszej części tekstu...

Metal Slug to już legenda. Seria klasycznych strzelaninek wydanych przez SNK, od 1995 roku odnosi spore sukcesy - szczególnie na poletku maszyn arcade. Salony to jednak nie wszystko. Gry z cyklu Metal Slug doczekały się konwersji na wszystkie liczące się platformy do grania i licznej, ale też i specyficznej rzeszy fanów.
Metal Slug najbardziej popularny jest w kręgach hardcoreowych graczy lubujących się w oldschoolu, którym specjalnie nie przeszkadza, że lata mijają, wychodzą kolejne części gry, a sequele nie wprowadzają nawet najsłabszego powiewu świeżości. Zarówno ani w rozgrywce, ani w oprawie audio/wideo nie doczekaliśmy się właściwie żadnych innowacji. Niestety oprawa graficzna gier z cyklu Metal Slug zestarzała się najbardziej. Wciąż jest ładna, ale pixele biją po oczach. Dlatego właśnie ucieszyłem się niezmiernie gdy dowiedziałem sie, że na PSP powstaje składanka gier z tej serii... i to jaka składanka! Kliknij czytaj więcej...

PlayStation Portable na rynek konsol wprowadziło pewną istotną innowację. Mimo, że jak wszelaka elektronika z każdym dniem się starzeje, to PSP ma pewnego asa w rękawie.  Z biegiem czasu ta konsola uczy się nowych rzeczy. Dzięki temu zdobywa nowe funkcje i bajery. PSP jest w sile wieku i ewoluuje w bardzo dobrym kierunku. Staje się coraz lepsza. Jak wino, które z wiekiem szlachetnieje. Wszystko to możliwe jest dzięki nowym wersjom firmware (oprogramowania sterującego konsolą). Sony obserwuje rynek, nasłuchuje opinii graczy i z nich wyciąga wnioski.  Niektóre z nich trafiają do nowych wersji firmware i rozszerzają możliwości PSP. Co daje nam PSP z fw 3.02? W dalszej części artykułu.

Gry Konami traktujące o przygodach super-komandosa noszącego pseudonim Snake to już spora grupka tytułów. Ktoś kto śledzi serię od czasów NES'a na pewno zauważył, że została ona podzielona na dwie kategorie. Są to gry z linii Metal Gear i Metal Gear Solid. Na PS2 mogliśmy poznać tylko tą drugą. Na PSP odwrotnie. Seria Metal Gear objawiła się dwiema odsłonami Metal Gear Acid. Były to gry różnie odbierane, jednym się podobały, inni uważali je za crapy... bezspornie jednak wszyscy czekali niecierpliwie, aż w końcu na PSP zawita gra z serii SOLID. A było na co czekać. Sam Hideo Kojima stał się patronem gry, która miała kontynuować fabułę mojej ulubionej części trzeciej z PS2. Gra zatytułowana została Metal Gear Solid: Portable Ops i niedawno została wydana na przenośną konsolkę Sony jako exclusive.
No i pozostało nam już tylko sprawdzić, czy warto się cieszyć z takiego exclusive'a. Jak wiemy poprzednie Metal Gear'y nie powalały na kolana i w końcu czy na PSP da się zrobić grę tak spektakularna i porywającą jak MGS3?
Postaram się odpowiedzieć w dalszej części tekstu.

Tytuł Mortal Kombat: Unchained, czyli "uwolniony z łańcuchów" może sugerować, że mamy tutaj do czynienia z jakimś rodzajem wyzwolenia. Zerwanie z jakimiś schematami? Może otwarte areny? Lub MK:U będzie podobnie jak kiedyś Ultimate Mortal Kombat (MK3), wzbogaconą o nowe postacie wersją Mortal Kombat: Armageddon? No cóż... sprawa ma się trochę inaczej. Producenci zdążyli nas już przyzwyczaić do tego, że na handheldy lubują się w wypuszczaniu znanych tytułów z dużych konsol okraszonych jakimś nic nie mówiącym podtytułem. Midway postanowiło nie być gorsze i wydało Mortal Kombat: Unchainded.
Jaki jest i czy warto uszczuplić dla niego własną sakiewkę? Postaram się odpowiedzieć w dalszej części tekstu.
Kliknij czytaj więcej...

Czasami, gdy testuję niektóre gry zbiera mi się na kontemplowanie pewnego zjawiska, które najlepiej opisuje pytanie: "Po jaką cholerę ukazują się crapy?".
Mam tu na myśli takie totalne, w każdym aspekcie gnioty, które nie powinny wyjść poza próg studia developera, takie co wstyd normalnemu człowiekowi wydać pod szyldem własnej firmy. Czemu takie gry się w ogóle ukazują? Czy na prawdę developer i wydawca wierzą w te tytuły? Czy są w stanie zarobić na takich produktach tyle by przynajmniej zwróciły się koszty produkcji? Jedynym logicznym wnioskiem jest, że liczą na to, że ktoś taką grę kupi przypadkiem. W takim układzie mam nadzieję, że Kazook kupi jak najmniej przypadkowych osób. Jak już pewnie zgadłeś - Kazook jest rasowym crapem.
Jeśli to Ci wystarcza, odpuść sobie tą grę i dalszy tekst. Natomiast jeśli chcesz się dowiedzieć jak wielkim crapem jest ta gra... to nic Cię nie powstrzyma przed przeczytaniem dalszej części tekstu...

KillZone: Liberation. Niedawno miałem okazję opisywać wersję demo tej gry. Z tekstu jasno wynikało, że demo-disk wywarł na mnie bardzo pozytywne wrażenie. Od tamtej pory z niecierpliwością wypatrywałem nowej gry ze stajni Guerilla. Oczekiwanie podsycała dodatkowa informacja mówiąca o pełnej lokalizacji tytułu. KillZone: Liberation (a może powinienem napisać Strefa Zabijania: Wyzwolenie?) jest pierwszą produkcją na konsole, która została wydana w 100% w języku polskim. Zarówno tekst jak i mówione dialogi zawarte w grze są w naszym rodzimym języku, który możemy wybrać spośród 7 innych. Polska wersja to jednak nie wszystko co skupiało moją uwagę na KZ:L. Wersja demo dała mi kupę świetnej zabawy. Krótki level demka skończyłem już kilkanaście razy. Świetna graffa, animacja, miodek i oczywiście świetny klimacik. Teraz pozostało już tylko odpowiedzieć na pytanie: Jak wypadła pełna wersja?
Odpowiedź postaram się zamieścić w dalszej części tekstu...

KillZone to niewątpliwie dla graczy emocjonujący tytuł. Pierwsza część na PS2 wzbudziła skrajne emocje. Od uwielbienia po niechęć. Prezentacja filmiku demonstrującego KillZone na PS3 wywołała jeszcze więcej zamieszania niż pełna gra na PlayStation2. Guerrilla Games szykuje nam kolejną odsłonę tej seri, która znów może sporo namieszać. Nowa Strefa Zabijania wydana zostanie na konsolę PlayStation Portable.
Wersja PSP będzie w pełni ekskluzywnym i całkowicie nowym produktem. Nazywać się będzie KillZone: Liberation i nie będzie grą typu FPS!
Kolejną zaskakującą informacją dla polskich graczy powinien być fakt, że Sony ze względu na dużą popularność gry w naszym kraju postanowiło wypuścić KZ:L w pełnej polskiej wersji językowej. Pełna wersja językowa oznacza, że w naszym języku nie tylko przyjdzie nam czytać, ale i słyszeć. Postacie w grze będą mówiły w naszym rodzimym języku! Kto w głównej roli? Może dzielny Zakościelny? A może Bobuś Linda? Oby nie. Nie spaprzcie tego Guearilla, bo KZ:L będzie pierwszą w pełni spolszczoną grą na PSP (w Godfather: Mob Wars mamy tylko napisy PL). Oprócz radosnych zapowiedzi Sony i Guerilla wyszedł też DEMO DISK. Postanowiłem go przetestować by wyrobić sobie obraz gry...

Lego Star Wars II. Zagrałem w tą grę zupełnym przypadkiem, właściwie dzięki usilnym namowom znajomego, który jest fanatykiem sagi Gwiezdnych Wojen. Mi osobiście temat Star Wars obrzydziły najnowsze odsłony tej serii, a za grami z cyklu "dziecinada" również nie przepadam. Tak więc jak to mawiała słynna już Anna Patrycy... podszedłem do tej gry z dozą niepewności. Właściwie z dużym dystansem i brakiem jakichkolwiek emocji. Spodziewałem się brzydkiego crapa nie popartego ksztą miodu. Fuzja z Lego sugerowała już kompletnego wyciągacza kasy. Gniota zrobionego dla dzieci fanów StarWars. Może to lodowate podejście, ale taki obraz gry wykreowały w mojej bani wszelkie materiały prasowe i zapowiedzi. Nie przeciągając już wstępu przejdźmy do gry, w którą już zagrałem i postanowiłem rzucić na nią okiem. Czy lód stopniał, czy to crap, czy też objawienie? Czytaj dalej...