Era Playstation 2 powoli dobiega ku końcowi. Niektórzy jeszcze bez opamiętania grają na swoich konsolach, inni postanowili wykorzystać je... do przemytu.

Pierwsza część God of War była jedną z niewielu gier o tak wysokim budżecie. Pieniążki jakie włożyło w ten tytuł Sony spokojnie mogłyby stać się budżetem produkcji rodem z branży filmowej. Efekt był piorunujący. Nie można jednak całej zasługi przypisywać pieniądzom włożonym w ten projekt. Nad grą pracował sztab artystów, popartych wielkim zapleczem finansowym. Wydawca - Sony to również firma, która nie boi się przekładać terminu wydania gry. Priorytetem jest jakość - zwłaszcza jeśli chodzi o taki tytuł jak God of War. Byłem dlatego pewien dobrej jakości kontynuacji. Świetna grupa programistów i artystów poparta pieniążkami Sony nie mogła nagle nawalić. Obawiałem się innej rzeczy. Martwiło mnie, że GOW2 nie zdoła już wywrzeć takiego wrażenia jak pierwsza część. Z PS2 na prawdę ciężko było wycisnąć coś więcej niż pokazała jedynka. Mimo to - cała ta jej widowiskowość wywołująca nierzadko szczękopad - z czasem się opatrzyła. Jak więc "dwójka" miała nas ponownie porwać w objęcia greckiej mitologii i wywołać kolejne osunięcia się na podłogę dolnej szczęki? Ten problem niewątpliwie musiał rozwiązać developer. Czas sprawdzić czy mu się udało. Czytaj więcej...

Swojego czasu śledziłem na stacji AXN policyjny serial The Shield (polski tytuł: "Świat Glin"). Ogólnie nie przepadam za tego typu produkcjami, szczególnie w amerykańskim wydaniu, jednak ten serial ujął mnie oryginalnym podejściem do tematu. The Shield opowiada o pracy policjantów z amerykańskiego posterunku policji. Bohaterowie są pracownikami różnych wydziałów i preferują odmienne metody działania. Zapewnia to różnorodność fabuły i przedstawienia akcji. Grupa uderzeniowa ("szturmówka") i jej operacje to czyste, często brutalne kino akcji, praca drogówki przypomina reportaże z realitytv, gdy śledzimy bohaterów z wydziału zabójstw mamy do czynienia z rasowym kryminałem, etc, etc. Wszystko to zgrabnie połączono w całość. Jednak nie tylko to czyni ten serial oryginalnym w gąszczu policyjnych historyjek. The Shield to nie jest typowy amerykański serialik. Ta produkcja stara się ukazać cały brud towarzyszący pracy policjanta. Wśród bohaterów nie znajdziemy typowych dla seriali policyjnych odpicowanych gogusiów i świętoszków. Między przestępcami, a stróżami prawa jest cienka granica, którą niejednokrotnie przekraczają. The Shield opowiada o ciemnych stronach pracy policji i przy okazji nie przestaje być atrakcyjny dla widza. Mówiąc krótko - wspaniały materiał na grę. Developer również to zauważył i powstała gra. Czy jest tak dobra jak serial? Sprawdź tą recenzję...

Nie oszukujmy się, gatunek gier potocznie zwanych "chodzonymi mordobiciami" jest na wymarciu. Coraz trudniej wygłodniałym fanom elektronicznych bijatyk znaleźć dobrą grę tego typu . Developerzy po nadejściu ery grafiki 3D po prostu nie mają pomysłu na to jak zrobić dobrą chodzoną mordoklepkę. Jedne gry są badziewne inne nawet niezłe, ale wciąż nie o to chodzi tym, którzy z sentymentem wspominają czasy Final Fight, Punishera czy nawet Dragon Ninja. Mieliśmy już kilka prób wskrzeszenia gatunku (Urban Reign, Beatdown, a nawet remake Final Fight). Te gry nie były tragiczne, ale zatraciły esencję prawdziwych chodzonych bijatyk. Wszelakie udziwnienia, nieatrakcyjne innowacje i koniec końców ciężko było te gry zaliczyć do gatunku w który celowały. Capcom jednak się nie poddaje. W dalszym ciągu chcą podarować nam dobre chodzone mordobicie 3D. Kolejną z prób jest God Hand wydane przez Capcom a stworzone przez Clover Studio.
Czy w końcu udało się stworzyć grę, która podtrzyma przy życiu umierający gatunek? Odpowiedź przyniesie ci ta recenzja. Zapraszam do lektury.

Czy zaskakującą wieścią jest, że np. Sony, Konami, Capcom lub Ubisoft rozpoczyna pracę nad zupełnie nowym tytułem? Odpowiedź to oczywiście krótkie: "Nie". Jednak gdy Rockstar bierze się za stworzenie nowej gry, która nie ma w tytule "GTA", zawsze powoduje to niemałą wrzawę. Nie inaczej było i tym razem. Bully jeszcze przed premierą wzbudzał ogromne emocje u graczy. Właściwie nie tylko oni intensywnie przyglądali się tej produkcji. Możliwe, że nawet bardziej niż główni zainteresowani, tym tytułem ekscytowali się przedstawiciele przeróżnych zdewociałych organizacji. Bully zapowiadał się wyjątkowo kontrowersyjnie i demoralizująco. R* postanowiło bowiem swoje upodobania do łamania zasad moralnych przenieść w najczulsze miejsce opinii publicznej. Do szkoły. Osobiście nie jestem kimś kogo obchodzi opinia publiczna i wpajane masowo ludziom bzdety. Dlatego też wieść o Bully zamiast szokować, ucieszyła mnie niezmiernie (mimo, że nie jestem zagorzałym fanem produktów Rockstar). Oczywiście ucieszyło mnie to, że wreszcie ktoś postanowił chociaż w przybliżeniu pokazać autentyczny obraz szkoły. Obraz, który ludzie znają z mediów jest przekłamany. Ukazuje szkołę jako sielankowe miejsce, do którego radośnie biegną dzieci z tornistrami nafaszerowanymi przygotowanymi przez kochającą mamę kanapeczkami. Tfu, aż niedobrze się robi! Dość z kolorowymi kredkami i tornistrami ze światełkami odblaskowymi. Szkoła to nauka przetrwania w stadzie, kombinatorstwa, picia, bicia, palenia i innych rzeczy o których nie mają pojęcia dewoty. Później ukazuje się gra/film, który to ukazuje, a dewoty wrzeszczą, że to portret i malarz jest zły, nie to co zostało przeniesione na płótno. Dlatego też należy się spodziewać, że Bully przyniesie R* kolejne procesy i kary pieniężne. Jeśli więc lubisz Rockstar i ich gry - kup Bully choćby tylko dlatego, a w dalszej części tekstu postaram się podać dodatkowe powody przemawiające za tą grą.

O Mortal Kombat jest już coraz ciężej pisać. Ciężko, bo trudno jest naskrobać coś nowego, wszak seria w zasadzie w ogóle się nie zmienia. Dodawane bądź zabierane są jakieś pierdółki, postacie... jednak generalnie na okrągło jest to samo. Wciąż Mortal Kombat jest grą kiczowatą, robioną na siłę i bez większego zaangażowania wyobraźni. Jednak nie należy mu odmówić miodu, czy tego, że mieści się w czołówce, a właściwie zamyka pierwszą piątkę najlepszych bijatyk 3D (Tekken, Virtua Fighter, SoulCalibur, Dead or Alive). Czy to oznacza, że jest tak dobry? Nie, oznacza to, że po wyżej wymienionych - MK nie ma już konkurencji. Rynek mordobić został zdominowany przez kilka serii, które wyśrubowały poziom tak wysoko, że inni developerzy nawet nie próbują wbić się w rynek z własnym, nowym tytułem. Czy to źle czy to dobrze, to temat na inne rozważania. W tym tekście spróbujmy odpowiedzieć sobie na pytanie, czy Mortal Kombat: Armageddon to wciąż ten sam arcadeowy, płytki i kiczowaty produkt, czy w końcu udało się wznieść poprzeczkę i stworzyć wreszcie Mortal Kombat taki o jakim marzą jego fani. Mortal Kombat poważny, mroczny i ponury. Pozbawiony durnych kabaretowych akcji, z fatalami wywołującymi szczękopad, a nie śmiech... pozbawiony cyrkowego designu większości postaci, i wreszcie z animacjami opartymi o motion-capture. Czy jest to możliwe by MK:A w końcu chociaż przyczynił się do spełnienia tych postulatów? Sprawdźmy ;)

Ostatnimi czasy wielbiciele gatunku "survival horror" nie byli rozpieszczani. Właściwie z ostatnich godnych uwagi gier tego typu można wymienić jedynie Fatal Frame 2. Resident Evil 4 zawiódł zwolenników horroru, gdyż nie straszył wcale, a Silent Hill 4 był nieporozumieniem. Jednak nie jest tak marnie jak mogło by się wydawać. Niedawno światło dzienne ujrzały dwa porządne tytuły. Nietuzinkowy Forbidden Siren 2 i opisywany dzisiaj tytuł - Rule of Rose.
Rule of Rose stara się wyróżnić z grona dobrze znanych nam horrorków. Próbuje być oryginalna praktycznie pod każdym względem, od stylu graficznego, poprzez historyjkę i na klimacie kończąc. Czy Rule of Rose swoją oryginalnością sprawi, że na krwawym poletku horrorów wyrośnie nam nowa gwiazda? Czytaj więcej...

Flat out - znaczy tyle co "popędzać" czy "pomykać". Developerzy postanowili scalić oba te słowa w jedno by brzmiało ono nieco bardziej dynamicznie, czyli tak jak powinien brzmieć tytuł wyścigowej serii. Skoro tytuł już był, potrzebny jeszcze był pomysł. Najprościej było skopiować pomysły innych i pod nieco zmienionym kształtem wypuścić na rynek.
Taka sytuacja ma miejsce odkąd istnieją gry wideo. Ktoś wypuszcza grę odnoszącą sukces i tylko patrzeć jak na rynku pojawiają się jak grzyby po deszczu klony i mutacje. Flatout 2 najprościej określić mianem hybrydy. Połączono tutaj dwie kultowe gry - Burnout3 i dla niepoznaki odgrzebano jeszcze wiekowe już Destruction Derby. Potrawka z takich składników powinna być smaczna. Jednak doświadczenie z grami i potrawami mówi co innego. Nawet największe pyszności w połączeniu nie zawsze dobrze smakują. Flatout 2 już pożarłem i przetrawiłem. Jak wyglądała jej droga przez mój przewód pokarmowy i co z tego wyszło - przeczytasz w dalszej częsci tekstu.

Dziwna sprawa... Mniej więcej miesiąc temu Marvelous Interactive wypuściło na nasz rynek Swords of Destiny. Typowo japońską grę w której biegamy naszym hirołem wymachując mieczykiem. W zasadzie to nic dziwnego, ale jest jeszcze kilka faktów...
Zaraz po uruchomieniu gry, gdy pojawiają się pierwsze ekrany po logo PlayStation2, poczułem coś dziwnego. Wiedziałem na grubo przed zagraniem co za firma stoi za tym produktem, jednak nie mogłem w to uwierzyć. Każdy ekran, menus, a nawet niektóre czcionki wskazywały jasno na Capcom. Mojeme zdziwienie rosło z każdą minutą po odpaleniu gry. Główny bohater bardzo przypomina Soki'ego z Onimusha 4, design, sterowanie, walka... herby... wszystko kojarzy się z Onimushą 4. Tak jakby ktoś w Capcom, pozamieniał pare rzeczy w Oni4 i sprzedawał jako inną grę. Jednak za grą Capcom nie stoi. Może ktoś wykradł z Capcom wersję źródłową Oni4 i teraz kosi na tym kapustę? Co najdziwniejsze... nie. Mogło być zupełnie odwrotnie. Swords of Destiny na japońskim rynku ukazało się przeszło rok temu. Gra ukazała się w lutym ubiegłego roku - czyli znacznie wcześniej niż Onimusha4. Czemu wersja PAL ukazała się dopiero teraz? Pewnie dlatego, że nie zdołałaby konkurować z Onimusha4 na naszym rynku, a ich "podobność" zbyt nachalnie rzucałaby się w oczy. Więc czekaliśmy ponad rok. Czy warto było? Przeczytasz w dalej części tekstu...

Steven Spielberg tworząc film "Szczęki" (Jaws) w 1975 roku prawdopodobnie nie spodziewał się takiego sukcesu jaki film osiągnął. Zwłaszcza, że technologia tamtych czasach zmuszała reżysera do wielu kompromisów. Mechaniczny rekin użyty w filmie został ukończony dopiero pod koniec kręcenia zdjęć. Wcześniej ekipa filmowców była zmuszona nakręcić tylko sceny bez udziału rekina. Sztuczna krwiożercza rybka notorycznie się psuła, w wielu ujęciach kamery zamiast budzić grozę wyglądała śmiesznie.Wszystkie te problemy nie wróżyły sukcesu. Talent Spielberga pozowlił w końcu ominąć niedogodności i stworzyć bardzo dobry, kultowy po dziś dzień dreszczowiec. Steven prawodpodbnie też nie podejrzewał, że przez 30 lat od ukazania się pierwszej częsci "Szczęk" nie uda się przebić jego filmu. Przez 30 lat nie ukazał się żaden lepszy film niż "Szczęki", mimo, że przy obecnej technice filmowej stworzenie takiego rekina nie jest żadną barierą.
Przez 30 lat nie ukazał się żaden film, który by przewyższył twór Spielberga. Mało tego, nie ukazała się też żadna, warta uwagi gra oparta o ten film, baa właściwie nawet nie ukazała się żadna dobra gra z rekinem w roli głównej. Appaloosa Interactive i Majesco postanowili to zmienić i stworzyć grę w której rekin grać będzie pierwsze skrzypce. Tak też się stało. Jaws: Unleashed to owoc ich pracy, który przetestuję w tym artykule. Kliknij czytaj więcej...

Keita Takahashi najprawdopodobniej obserwując żuka gnojarza toczącego swoją aromatyczną kulkę wpadł na jeden z najbardziej absurdalnych pomysłów na grę z jakimi się spotkałem. Katamari Damacy to materializacja tego pomysłu wyprodukowana przez Namco. Ta gra jest po prostu chora, inna niż wszystkie i co najważniejsze... pokręcona. Czy oryginalność i szaleństwo mogą zapewnić Katamari Damacy sukces? Przeczytasz w dalszej części recenzji...

Cuchnąca zmieszanymi oparami męskiego potu i papierosów zatęchła, zaciemniona nora. Twarze tam zebranych oświetlały tylko błyski zapalniczek przypalających papierosy i migotanie z telewizorów wyświetlających gry wideo na zdezelowanych, ledwo trzymających się maszyn arcade. Pomieszczenie wypełniał gwar i przedziwna muzyka mieszających się dźwięków z przeróżnych gatunków gier. Tak kiedyś wyglądały "Salony Gier Wideo". Szczególnie słowo "Salon" było na swoim miejscu ;). W tamtych czasach debiutował Outrun, gra wtedy przypominała popularnego w Polsce Lotusa. Outrun 2006: Coast 2 Coast nie przypadkowo nosi cyferkę symbolizującą rok w tytule. Tytuł ten ma już dwadzieścia lat!
Mamy więc do czynienia z jubileuszową wersją gry. Czy 20-lecie serii wreszcie zmobilizowało SEGĘ do stworzenia tytułu wielkiej klasy? Czy piąta część serii jest godna naszej uwagi? Sprawdź recenzję- klikając w "Czytraj więcej..."

Suikodeny to seria jRPG, która przekonała mnie do tego gatunku. Dlatego też serię tą darzę dużym szacunkiem i stawiam ją ponad tak  popularne tytuły jak Final Fantasy. Po dziś dzień za najlepszego jRPG w jakiego grałem uważam trzecią część Suikodena mimo, że technicznie już dziś nikogo nie powala.
Jako zwolennik serii Suikoden z niecierpliwością wypatrywałem piątej odsłony gry śledząc plotki i przecieki coraz bardziej nakręciając  się na "piątkę". No i w końcu jest odkrzaczona wersja. Już gram, playtest przeczytasz klikając "Czytaj więcej..."

Grandia III to nowy jRPG wydany przez Square-Enix, który opowiada przygodę 16 letniego chłopca imieniem Yuki. Chłopak jest marzycielem, zafascynowanym lataniem i lotnictwem pasjonatą. Wraz z przyjacielem amatorsko budują w swoim garażu samoloty, niestety wszystkie jak do tej pory w czasie testów się rozbijały. Oblatywać najnowszy model samolotu Yuki poleciał wraz z Matką. Podczas lotu dostrzegli w dole młodą dziewczynę uciekającą przed napastnikami. Yuki natychmiast postanowił jej pomóc, co niestety prędko doprowadziło do kraksy 19 już samolotu. Po wydostaniu się z wraku Yuki wraz z Matką popędzili na ratunek złotowłosej dziewczynie w której bohater zakochał się od pierwszego wejrzenia... Tak wygląda początek historii opowiedzianej w Grandia III. Jak wygląda gra? Dowiesz się z dalszej części tekstu...

Electronic Arts porwało się przenieść na rynek gier wideo wielką licencję filmową. Wielką, ponieważ film Francisa Forda Coppoli "The Godfather" (Ojciec Chrzestny) z 1972 roku jest po dziś dzień filmem kultowym. Klasyką samą w sobie. Electronic Arts próbowało już swoich sił niejednokrotnie w tworzeniu gier w oparciu o licencje filmowe. Przeważnie z marnym skutkiem.
Przyzwyczajony do faktu, że gry oparte o filmy przeważnie są gniotami, nie spodziewałem się nieczego innego jak profancaji kolejnego kultowego tytułu, spodziewałem się gniota, który raczej powinien nazywać się Gniotfodder niż Ojciec Chrzesnty. Przyszedł w końcu i dzień w którym odpaliłem grę EA pod tym samym tytułem co najpopularniejszy w historii film o mafii. Lubię się mylić w takich sytuacjach... i pomyliłem się. EA się w końcu udało. Ta gra jest na prawdę dobra. Szczegóły w dalszej części artykułu...

Kto uważa, że trylogia powinna składać się z trzech częśći, wg. Capcom jest w błędzie. Dawno temu Capcom wydając Onimushę oświadczyło, że będzie to trylogia. Oczywiście Capcom może czuć się rozgrzeszone wydając kolejną grę pod tym szyldem, wszak za tytułem najnowszej odłsony Onimusha czwórka nie stoi. Możliwe też, że zdecydowało się nie dodawać "czwórki" do tytułu uznając grę za produkt "na boku" serii, a może chciało uniknąć pechowej w branży "czwórki" w tytule? Moje nastawienie co do tej kontynuacji było raczej sceptyczne.
Po bardzo dobrej Onimusha3 cięzko było spodziewać się czegoś lepszego, cięzko też było liczyć na jakiekolwiek innowacje, których Capcom unika jak ja święconej wody. Były jeszcze dwa czynniki, które zniechęcały mnie do tej gry. Pierwszym z nich jest inna produkcja, która powstała na boku serii Onimusha. Również pozbawiona cyferki w tytule - "Onimusha: Blade Warriors". Blade Warriors było czymś co w zasadzie powinno się znaleźć w oryginalnej Onimushy jako minigierka. Drugim elementem skłaniającym mnie do nieprzychylnej oceny najnowszej odsłony serii był design głównego bohatera. Tleniony blondas w średniowiecznej Japonii? Jakieś doczepiane różki? Pstra kolorystyka? Coś mi tu nie pasuje...
Nie rokowało to za dobrze na Onimusha: Dawn of Dreams. Teraz gdybania mogę zostawić za sobą. Grę testuję już od kilku dni, a moje spostrzeżenia znajdziesz w dalszej częsci tekstu...

Patrząc na okładkę Franklin a Birthday Surprise można dojść do wniosku, że mamy do czynienia z jakąś pomyłką. Nad obrazkiem na okładce widnieje przecież napis PlayStation2 a nie Nintendo. Pomyłki nie ma. Gra na prawdę wyszła na PS2 i jest słodka i cukierkowa do wyrzygania. Naturalnym odruchem zdrowego, dorosłego człowieka po odpaleniu takiej gry jest cofnięcie się nadrawionego pokarmu do przełyku.
Postanowiłem jednak przemóc obrzydzenie i przetestwoać ją dla pociech naszych userów (pozdrowienia dla Phil'a). Dlaczego? Ciężko bowiem jest trafić na grę, która będzie idealna dla małego dziecka. Pozbawiona przemocy, nie za trudna,  gdzie przeszkodą nie będzie nieznajomość języka angielskiego. Niestety znamy rynek, developerzy gier dla najmłodszych robić nie lubią. Produkcje takie prezentują się tak jakby ich twórcy byli obrażeni, że ktoś im kazał zrobić coś dla dzieci. Zazwyczaj gry dla małolatów posiadają nędzną oprawę graficzną, fatalny design, skopane sterowanie a miodu w nich nawet na jedno ucho nie wystarczy. Nie rozumiem takiego podejścia. Tytuł dla dzieci to od razu ma być badziewny bo kidsy wszystko wciągną? Nie sądzę. Odpaliłem nastawiony na gniota Franklin A Birthday Surprise co z tego wyszło przeczytasz w daleszej częsci tekstu...

[McG]